Όμως, η αφαίρεση των εγκαταλελειμμένων διχτυών – μια πρακτική που τείνει να εξελιχθεί σε νέα μόδα «green washing» – μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να αποβεί εξίσου καταστροφική για τα είδη που ζουν σε υφάλους και υποθαλάσσια όρη. Κι αυτό διότι η διαδικασία απομάκρυνσής τους αναπόφευκτα παρασύρει μεγάλο αριθμό εδραίων θαλάσσιων οργανισμών, οι οποίοι έχουν προσκολληθεί και πλέον αναπτύσσονται πάνω σε αυτά.

Τα πλαστικά δίχτυα θα πρέπει να θεωρούνται πλέον παρωχημένο αλιευτικό εργαλείο, καθώς πλέον παρουσιάζουν περιορισμένη απόδοση και χαμηλή επιλεκτικότητα στην αλιεία. Πολλά από αυτά μπλέκονται και εγκαταλείπονται στον βυθό – ιδιαίτερα σε βραχώδεις περιοχές με απότομο θαλάσσιο πυθμένα και έντονα θαλάσσια ρεύματα, αφήνοντας ένα δυσβάστακτο αποτύπωμα, τόσο για τους αλιείς που τα χάνουν όσο και για τα θαλάσσια είδη που παγιδεύονται σε αυτά.

—————-

Σημείωση:

Απαντώντας σε μια εύλογη απορία πολλών: είναι διαφορετικό να αφαιρεθεί ένα δίχτυ ή ένα παραγάδι που βρίσκεται στον βυθό μόλις 2–3 χρόνια – οπότε είναι σκόπιμο να απομακρύνεται άμεσα, εφόσον αυτό είναι εφικτό – και διαφορετικό να επιχειρείται η αφαίρεση οποιουδήποτε αντικειμένου (δίχτυ ή άλλο υλικό) βρίσκεται επί δεκαετίες στο βυθό και έχει πλέον ενσωματωθεί στο οικοσύστημα. Σε αυτή την περίπτωση, η απομάκρυνση αλλά και ολόκληρη η διαδικασία μπορεί να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ζημιά. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλά διαφορετικά αντικείμενα λειτουργούν ως τεχνητοί ύφαλοι – είτε ηθελημένα είτε άθελα.